Według Światowej Organizacji Zdrowia, ponad 280 milionów ludzi na całym świecie cierpi na depresję, z czego jedna na pięć osób na tzw. dużą depresję (major depressive disorder, MDD), która jest najczęściej występującym zaburzeniem nastroju i główną przyczyną niepełnosprawności. Ponadto częstość występowania MDD jest dwu-, a nawet trzykrotnie większa u pacjentów z chorobami układu krążenia (na przykład niewydolnością serca, udarem mózgu) i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zarówno zachorowalności na te choroby, jak i śmiertelności. Co ważne, zaburzenia afektywne, w tym MDD, częściej występują u kobiet, które zgłaszają wyższy poziom stresu w życiu codziennym – głównego środowiskowego czynnika ryzyka rozwoju depresji. Istnieje wyraźny związek między zaburzeniami wywołanymi bodźcami stresowymi, zwłaszcza długotrwałymi, a deficytami poznawczymi obserwowanymi zarówno u ludzi, jak i w modelach zwierzęcych. Wiadomo, że regularna aktywność fizyczna korzystnie wpływa na funkcje ośrodkowego układu nerwowego oraz przyczynia się do poprawy nastroju i zdolności poznawczych (w tym pamięci i uczenia się). Niesie z sobą jeszcze jedną ważną korzyść – odporność na stres, polegającą na zdolności do adaptacji w obliczu przeciwności losu, traumy, zagrożeń czy długotrwałego stresu. Co istotne, zdolność radzenia sobie ze stresem ma kluczowe znaczenie dla zdrowia psychicznego. Aktywność fizyczna została zaproponowana jako skuteczna i dostępna interwencja zapobiegająca zaburzeniom OUN, zwłaszcza związanym z długotrwałym stresem. Wyniki uzyskane w badaniach mogą posłużyć poznaniu nowych celów terapeutycznych opartych na naturalnej aktywności fizycznej, a tym samym przyczynić się do poprawy sytuacji wielu osób zmagających się ze stresem i z depresją.