Błąd jako zasób poznawczy. O społecznej naturze inteligencji na przykładzie improwizacji

Przyzwyczailiśmy się myśleć o błędzie jako o czymś, co trzeba wyeliminować. Poprawić. Ukryć. Naprawić jak najszybciej. A co, jeśli błąd nie jest problemem, tylko początkiem? W improwizacji błąd bardzo często jest najlepszą rzeczą, jaka może się wydarzyć. To moment, w którym tracisz kontrolę i zaczynasz naprawdę reagować. To miejsce, gdzie pojawia się coś nowego. I dokładnie tak działa uczenie się. Z perspektywy neuronauki to właśnie w momentach niepewności, zaskoczenia i pomyłki mózg aktualizuje swoje modele świata. Nie wtedy, gdy wszystko idzie zgodnie z planem, tylko wtedy, gdy coś się nie zgadza. A jednak system edukacji często uczy nas czegoś odwrotnego: unikać błędów, zamiast z nich korzystać. Podczas tego wykładu przyjrzę się, jak bardzo inteligencja jest procesem społecznym. Jak uczymy się poprzez relacje, reakcje i wspólne działanie, a nie tylko poprzez analizę i „poprawne odpowiedzi”. Improwizacja jest tu świetnym przykładem.