Frankenstein Mary Shelley – czy stworzenie inteligencji to odpowiedzialność etyczna?

Wiktor Frankenstein, tytułowy bohater powieści Mary Shelley, uzurpuje sobie prawo bycia stwórcą. Wierzy, że gdy człowiek posiądzie tajemnicę życia – będzie dyktował warunki życia inteligentnych istot. Istota ludzka jest daleka od doskonałości i krucha, a los jej jest niewiadomą. Jeśli człowiek będzie stwórcą – gatunek ludzki sam siebie zaprojektuje. Wiedziony szlachetną ideą Wiktor zgłębia sekret istnienia i stwarza doskonałą, jego zdaniem, istotę inteligentną. Ale eksperyment się nie udaje. Byt inteligentny stworzony przez Wiktora nie jest szczęśliwy, a cierpienie jego jest dotkliwe, zwłaszcza ze względu na jego rozumność, świadomość i wrażliwość. Czy zatem wolno nam, ludziom, tworzyć istnienia obdarzone inteligencją? I czy – jeśli tworzymy – przyjdzie nam za to wziąć odpowiedzialność?