Gdzie kończy się człowiek, a zaczyna maszyna? Psychologiczny obraz postczłowieka w Starości aksolotla Jacka Dukaja

Od rozruszników serca, bionicznych protez i podskórnych czipów, po czujniki sejsmiczne i anteny wszczepione do czaszki – ludzie coraz odważniej zacierają granicę między ciałem i technologią, a rozwiązania będące dotychczas domeną fikcji powoli stają się rzeczywistością. Modyfikacje wpływają jednak nie tylko na ciało, ale również na umysł i funkcjonowanie psychiczne. W obliczu nieustannego postępu wyłania się perspektywa skrajnego zespolenia z technologią aż po cyfryzację umysłu. Można zatem zadać sobie pytanie: gdzie leży granica między człowiekiem a robotem? I jaka jest cena jej przekroczenia? Odpowiedzi poszukam w powieści Jacka Dukaja Starość aksolotla i jego postapokaliptycznej wizji świata po zagładzie ludzkości… Choć czy na pewno?