Jak doszło do wojny prędkości. Historia zapisu dźwięku na płycie gramofonowej

Historia zapisu dźwięku zaczyna się w 1857 roku, gdy Édouard-Léon Scott de Martinville wynalazł fonoautograf – urządzenie zapisujące dźwięk, ale bez możliwości odtwarzania. W 1877 roku Thomas Edison opracował fonograf, który umożliwiał zarówno nagrywanie, jak i odtwarzanie. W 1887 roku Emile Berliner stworzył gramofon i płyty, co zapoczątkowało erę analogowego zapisu dźwięku. W latach 30. XX wieku pojawiły się taśmy magnetofonowe, a w latach 60. – kasety, które ułatwiły domowe nagrywanie. W 1982 roku wprowadzono płyty CD, zapoczątkowując erę cyfrową. W latach 90. format MP3 zrewolucjonizował dystrybucję muzyki, a w XXI wieku dominującą rolę przejął streaming (Spotify, Apple Music). Dziś rozwój sztucznej inteligencji i dźwięku przestrzennego, np. Dolby Atmos, otwiera nowe możliwości dla technologii audio. Zapis dźwięku przeszedł drogę od mechanicznych urządzeń po zaawansowaną cyfrową rzeczywistość. Na wykładzie dowiemy się dlaczego płyta gramofonowa obraca się z prędkością 33 1/3 obrotu, jej podstawowym wymiarem jest średnica 12 cali, jest najczęściej czarna a jej masa to zwykle 120 g i jest ona drobnorowkowa. To wszystko to wynik "wojny prędkości", która rozgrywała się na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku.<br>