9. ŚFN

Jedna z ostatnich produkcji Wytwórni Filmów Oświatowych (WFO). Opowiada o Włodzimierzu Puchalskim, legendzie polskiego filmu przyrodniczego. Wykorzystano unikatowe materiały archiwalne z jego wypraw na Spitsbergen i Wyspę Króla Jerzego.
Niewyraźny klekot ptaków, reżyseria: Franciszek Berbeka, Polska 2024, 70 min.

Film zrealizowany podczas ekspedycji Uniwersytetu Śląskiego na Spitsbergen w 2009 roku prezentuje motywacje prowadzonych badań i pracy w Arktyce. Ukazuje współczesne oblicze polarnych pasji naukowców, studentów i pracowników technicznych Polskiej Stacji Polarnej Hornsund. Większość osób, które przyjechały tu choć raz, regularnie wraca, ponieważ po powrocie do domu odkrywa u siebie objawy tzw. gorączki polarnej.

Film dokumentalny w reżyserii Bolesława Kapuścińskiego i Kazimierza Błahija jest wspomnieniem o wyprawie Uniwersytetu Śląskiego na Spitsbergen w 1983 roku, która była ważnym etapem rozwoju śląskich badań glacjologicznych i środowiska Arktyki. Film pokazuje warunki życia, cele badań i prace w terenie. Materiał zeskanowany i opracowany przez Filmotekę Śląską.
Zimny Ląd, reżyseria: Bolesław Kapuściński, Kazimierz Błahij Polska 1983, 30 min.

Ocalały fragment filmu przedstawiającego pierwszą polską wyprawę na Spitsbergen w 1934 roku. Film uznawany za zaginiony, prezentowany przed II wojną światową również w USA i Norwegii. Film poprzedzi wstęp prof. Jacka Jani.
Do Ziemi Torella (Spitsbergen, Arktyka), reżyseria: Witold Biernawski, Polska 1934, 10 min.

W pierwszej części spotkania porozmawiamy z Piotrem Jaxą – wyjątkową osobowością świata operatorów filmowych, który z aparatem filmowym (później – kamerą) nie rozstaje się od zawsze. Porozmawiamy o jego doświadczeniach jako fotografa i operatora oraz o niezwykłym projekcie, który realizuje od 1991 roku. Cinematographers to zatrzymani w kadrze autorzy zdjęć filmowych. Znamy ich twórczość, rozpoznajemy ich ujęcia, jednak rzadko mamy okazję zobaczyć ich twarze.

Pies andaluzyjski (fr. Un chien andalou), debiut reżyserski Luisa Buñuela i Salvadora Dalego z 1929 roku, jest jednym z pierwszych filmów eksperymentalnych. Ten szesnastominutowy, czarno-biały obraz stanowi próbę sprawdzenia, jak daleko można posunąć się w dekonstrukcji tradycyjnej narracji oraz w wywoływaniu szoku u widza za pomocą nowych technik montażowych. Twórcy założyli, że celowe zerwanie ciągłości czasowej, przestrzennej i psychologicznej może doprowadzić do niekontrolowanej reakcji odbiorcy.