9. ŚFN

Zanurzony w śląskiej mitologii familijny film przygodowy. 10-letni Janek spędza wakacje u babci na Górnym Śląsku. Tam dzięki swojemu pradziadkowi odkrywa magiczny świat śląskich legend i wierzeń górniczych. Wraz z kolegą Bartkiem stara się odzyskać magiczne sreberko, które może pomóc im uwolnić siostrę Janka – Zosię – z rąk nikczemnego Utopca.

Zapraszamy na spotkanie z Piotrem Jaxą – operatorem filmowym i fotografem, w latach 1982–2019 mieszkającym w Szwajcarii. Ma w swoim dorobku kilkadziesiąt filmów dokumentalnych i fabularnych zrealizowanych na całym świecie – jego prace były pokazywane i zdobywały nagrody m.in. na festiwalach w Cannes, Mannheim, Krakowie, Los Angeles i Berlinie. Z naszym gościem porozmawiamy o najważniejszych elementach pracy fotografa oraz o tym, jakie cechy charakteru powinien przejawiać przyszły operator filmowy.

Zapraszamy na spotkanie z producentkami filmu Skarbek i tajemnica magicznego sreberka: Małgorzatą Domin i Dominiką Mandlą, które opowiedzą o procesach tworzenia filmu oraz zawodach niezbędnych na planie filmowym.

Czy wiesz, jak powstaje film dla dzieci lub ile osób jest zaangażowanych w pracę nad scenariuszem? Kim jest dyżurny planu? Czy wiesz, czym zajmuje się kolorysta? Czy wiesz, ile agregatów jest potrzebnych do zrealizowania jednego ujęcia nocą? Zapraszamy na spotkanie z producentkami filmu Skarbek i tajemnica magicznego sreberka: Małgorzatą Domin i Dominiką Mandlą, które opowiedzą o realizacji filmów dla najbardziej wymagającej publiczności.

To jest mój hołd dla artystów kina. Dla operatorów filmowych, którzy – poza reżyserem – są głównymi twórcami filmów. To oni komponują obraz, dobierają oświetlenie, decydują o ruchu kamery. Operatorzy kamery – bez nich nie byłoby filmów, ponieważ film to przecież przede wszystkim obraz. Oni są operatorami filmowymi. Ten projekt zrodził się z mojej fascynacji kinem, z moich doświadczeń zarówno jako operatora kamery, jak i fotografa, a także z pragnienia, by pokazać tych, których nazwiska rzadko zapamiętujemy. Trudno je utrwalić w pamięci, bo napisy końcowe przesuwają się zbyt szybko.

Projekt „Azyl” to próba stworzenia bezpiecznej przestrzeni. Rozpościerająca się nad odbiorcami lewitująca forma przyjmuje funkcję schronu – bezpiecznego miejsca. Równocześnie może wydać się elementem obcym, niepokojącym, który podważa zasady grawitacji i stałości. Kontrastuje z zastaną przestrzenią architektoniczną. Przestrzeń „Azylu” stanowi miejsce spotkania, zaprasza do interakcji. Prowizoryczny punkt gastronomiczny pod lewitującą formą, utworzony ze zróżnicowanych, najłatwiej dostępnych elementów, jest otwarty dla każdego przechodnia.