Industrializacja życia umysłu i żywotna potrzeba krytyki

Zanim zaczęliśmy pytać modele językowego o zdanie, nasze środowisko poznawcze było już sformatowane przez algorytmy rekomendacji i wielkoskalową działalność przemysłową prowadzoną przez big techy. Polega ona na wydobywaniu z nas uwagi i monetyzowaniu jej rozproszenia, które skutkuje uogólnionym poczuciem niedobrostanu. Komercjalizacja generatywnej AI w tej ultrakrótkiej historii industrializacji życia umysłu dosięga nas jeszcze głębiej, mechanizując samą wyobraźnię i to, co dzięki niej możliwe: zmianę istniejącego stanu rzeczy<br>W wykładzie będę przekonywał, że jedyną adekwatną odpowiedzią na tę sytuację jest krytyka rozumiana jako twarda kompetencja intelektualna budująca poczucie autonomii, a także bunt, który umożliwia odzyskanie poczucia sprawczości i wzmacnia racjonalne marzenie o odprzęgnięciu technologii obliczeniowych od dyktatury kapitalistycznych wzorców wartościowania.<br>