Wikipedia to największa encyklopedia tworzona przez ludzi. ChatGPT jest najpopularniejszym chatbotem opartym na sztucznej inteligencji. Dziś czerpiemy wiedzę z obu miejsc, oba mają swoich zwolenników i krytyków. Ale które z nich jest bardziej wiarygodne? Czy Wikipedia to dziki zachód internetu, gdzie każdy może dopisać, co chce? Czy raczej przeciwnie - ostoja neutralności w świecie zdominowanym przez algorytmy, sztuczną inteligencję i treści tworzone dla zysku? A może ostatnie miejsce na świecie, gdzie ludzie o różnych poglądach rozmawiają ze sobą w kulturalny i merytoryczny sposób?

Czy Rzymianie naprawdę słyszeli, co mówił Cyceron – i czy widzieli, jak to mówił? W badaniach zespołu, którym kieruję, łączymy archeologię, historię i nauki techniczne, takie jak: akustyka, analiza przestrzenna i technologia VR, by odpowiedzieć na to pytanie. Na podstawie wirtualnych rekonstrukcji rzymskich mównic sprawdzamy, ile osób mogło faktycznie usłyszeć przemówienie polityczne w antycznym Rzymie na tyle dobrze, by móc zrozumieć ich treść.

Dźwiękowe widowisko łączące nagrania podwodne z hydrofonu z muzyką generowaną algorytmicznie. Tworzy wciągające środowisko, w którym spotykają się natura i technologia. Praca odsłania ukryte rytmy wody i cyfrowe interpretacje świata przyrody.

Wyjątkowe spotkanie ukazujące świat sztuki z perspektywy osób z dysfunkcją wzroku. Uczestnicy poznają Izabelę Jasińską – artystkę amatorkę, niewidomą od 14. roku życia, oraz Piotra Goniewicza, który stracił wzrok w wieku 36 lat i aktywnie działa na rzecz dostępności kultury. W pierwszej części pani Izabela opowie o swoim sposobie doświadczania rzeczywistości i znaczeniu kultury w życiu osób niewidomych, a następnie wspólnie z pomysłodawcą projektu „Sztuka dotyku” przedstawi jego założenia i efekty. Zaprezentowany zostanie również film Dotyk, ukazujący percepcję widzenia Izy.

Warsztaty arteterapeutyczne dla dzieci w wieku 6–12 lat, które poprzez sztukę uczą się rozpoznawać, nazywać i wyrażać swoje emocje. W bezpiecznej i twórczej atmosferze uczestnicy poznają różne sposoby radzenia sobie z uczuciami, rozwijają empatię oraz budują pewność siebie. Zajęcia łączą elementy plastyki, zabawy i rozmowy, wspierając rozwój emocjonalny i społeczny dzieci w naturalny, przyjazny sposób.

Cykl prac rysunkowych oparty został na analizie otaczającej rzeczywistości i przedstawieniu pejzażu w nietradycyjny sposób. To rozłożenie pejzażu na elementy składowe, jakim są substancje budujące wymiar fizyczno-chemiczny. Od strony wizualnej prace maja charakter konceptualny, a sam układ i prezentacja opierają się na wymiarze symbolicznym, nawiązującym do elementarnej budowy otaczającego nas świata.

Spotkanie Beaty Klyty z Patrykiem Oczko, autorem pierwszej monografii naukowej, która dotyczy działalności Studia Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej. Książka ma również duży potencjał popularyzatorski. Opowiada o fenomenie, z którym na przestrzeni kilkudziesięciu lat zetknęły się w Polsce miliony widzów – w SFR powstały najpopularniejsze produkcje rysunkowe PRL-u, a także ważne filmy artystyczne. Uzyskując atrakcyjną szatę graficzną (znaczną liczbę ilustracji w postaci filmowych kadrów, projektów postaci, scenografii i in.) może stać się pozycją o wysokim potencjale komercyjnym.

Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jaką maskę nosisz na co dzień? Na naszym stanowisku uczestnicy będą mogli stworzyć własną symboliczną maskę, inspirując się antropologicznym spojrzeniem na rolę jednostki w społeczeństwie. W duchu koncepcji Ervinga Goffmana, traktującej życie społeczne jako teatr, zapraszamy do eksperymentu z tożsamością i społeczną rolą. Uczestnicy wcielą się w twórców masek, które będą odzwierciedleniem tego, jak postrzegają siebie – lub jak są postrzegani przez innych.

„1439. Bitwa pod Grotnikami” – prelekcja wzbogacona prezentacją, jej celem jest zabranie uczestników festiwalu w podróż śladami jednej z mniej znanych, lecz niezwykle istotnych bitew średniowiecznej Polski – starcia pod Grotnikami z 1439 roku.<br>Prowadzący: Jan Sasor (Muzeum Śląskie w Katowicach) i dr hab. Piotr Strzyż, prof. UŁ<br>

Aura zagrożenia, niemożności ucieczki, chaosu, wszechogarniającego zniszczenia to pojęcia popularnie dekodujące słowo „apokalipsa”. Wielość publikacji i artystycznych interpretacji tej rzeczywistości nakręca wokół niej spiralę trudnych emocji, nie pozwalając na przyjęcie żadnej propozycji weryfikacji przekonań. Strach ma wielkie oczy. Okazuje się jednak, że oryginalnie zarówno za pojęciem „apokalipsa”, jak i całą kulturową osnową kryją się zupełnie inne treści i zmiana semantyczna, która nastąpiła najprawdopodobniej wtedy, gdy człowiek zaczął kwestionować elementy swojej tożsamości.