Wykłady

Kwestionując różnice między obrazami wizualnymi a samym widzeniem, a także to, co ślepota wnosi do dyskursów na temat widzenia i widza w sztuce, moja praca odwołuje się do „ślepej wizualności” – koncepcji opracowanej przez Mary Bunch w odniesieniu do kiepskich sposobów widzenie/wyczuwanie, które zakłócają współczesne zachodnie reżimy skopiczne. Ślepa wizualność rzuca wyzwanie sposobowi, w jaki wizja porządkuje świat; jest to koncepcja polityczna, która kwestionuje społecznie konstruowane hierarchie, które uprzywilejowują wizję i normatywne sposoby widzenia.

Moja praca wizualna prowadzona przez ostatnią dekadę zajmowała się koncepcyjnie rodowodem przodków, wydobywaniem zasobów oraz psychologicznym, środowiskowym i społeczno-ekonomicznym wpływem przestarzałego przemysłu. Moi patrylinearni przodkowie wyemigrowali z Polski pod koniec XIX wieku, opuszczając polskie kopalnie węgla, aby osiedlić się i pracować w antracytowych regionach środkowej Pensylwanii.

My research focuses on the significant differences between Polish and Spanish works by Witold Gombrowicz, which (though they were written by Gombrowicz himself) are surprisingly often forgotten about. At its core, my presentation addresses a larger, universal question: how do we depict a faithful image of life in literature? That is, how can we make such the ungraspable, individual topic of life into something that is conveyable worldwide or across borders?

Czy rośliny mogą wygrać w świecie wyzwań związanych ze zmianami klimatycznymi? W świecie, gdzie woda staje się luksusem, rośliny wchodzą na wyższy poziom adaptacji, oszczędzając każdą kroplę, jakby chodziło o ostatni level w grze wideo? Nawet najbardziej dopracowane strategie nie zawsze wystarczą, więc badam, które geny i szlaki metaboliczne na poziomie molekularnym pozwalają roślinom przetrwać tam, gdzie każdy błąd kosztuje… życie.

Ta krótka prezentacja okoliczności wyjazdu na stypendium Fulbright Advanced Research Grant do Chicago w okresie sierpień 2004 – luty 2005 służyć ma dwóm celom: pokazaniu, w jakich realiach odbywały się procedury selekcji kandydatów w Polsce w pierwszych latach XXI wieku, oraz określeniu wpływu, jaki wywarł pobyt na University of Illinois Chicago na rozwój kariery naukowej beneficjenta programu stypendialnego.

W trakcie wystąpienia prof. Kania opowie o swoich doświadczeniach z pobytu na Uniwersytecie Jerzego Waszyngtona w USA i korzyściach płynących z udziału w Programie Fulbrighta w zakresie:
• prowadzenia badań naukowych na amerykańskiej uczelni,
• współpracy z otoczeniem zewnętrznym tej uczelni,
• możliwości poznania amerykańskiego podejścia do łączenia badań naukowych z gospodarką.
Poza kwestiami związanymi bezpośrednio z pobytem na uczelni prof. Kania opowie również o możliwościach rozwoju osobistego, które daje fundacja Fulbrighta.

Obecnie, przeszło trzy dekady od ogłoszenia tzw. „zwrotu wizualnego” i dominacji wizualnej kultury, za oczywistość przyjmuje się, że obraz/fotografia jest ważnym narzędziem tworzenia znaczeń, wyobrażeń i wiedzy o rzeczywistości społecznej. Dotyczy to także procesów migracyjnych, które, przez wielu badaczy społecznych, opisywane są jako jeden z najpotężniejszych czynników zmian społecznych.

Na rozwój regionu składa się wiele aspektów, a punkt rozważań zwykle skupia się na strukturze społeczności. Czy jesteśmy w stanie zapobiec ujemnym trendom demograficznym? Czy województwo śląskie jest miejscem wspierającym młode osoby? Co mogłoby zapewnić jego atrakcyjność? Czego potrzebują młodzi, by rozwijać swoje talenty i budować stabilizację? W czasie wykładu zaprezentujemy głos młodych mieszkańców Śląska – wyniki badań, wnioski oraz rekomendacje Rady Młodych Miasta Nauki, płynące z realizacji projektu „Potrzeby młodych mieszkających na Śląsku. Teraźniejszość i przyszłość.

Wykładowca skupi się na dziedzictwie, jakie pozostawił po sobie program Apollo, i jego wpływie na współczesną eksplorację Kosmosu. Opowie o tym, jak misje na Księżyc przyczyniły się do rozwoju nauki i nowych technologii, które wykorzystujemy do dziś – zarówno w przestrzeni kosmicznej, jak i w codziennym życiu. Przeanalizuje również, jak sukcesy i wyzwania programu Apollo wpłynęły na projektowanie współczesnych misji, takich jak program Artemis, oraz na rozwój międzynarodowej współpracy kosmicznej.

Środowisko kosmiczne nie jest naturalnym środowiskiem, w którym życie takie, jakie znamy na Ziemi, może trwać i się rozwijać. Przestrzeń kosmiczna jest niebezpieczna z wielu powodów. Jednym z nich jest promieniowanie. Szczególnie narażeni są na nie astronauci, którzy doświadczają większej ekspozycji, szczególnie w czasie rozbłysków słonecznych. Ochrona astronautów to poważne wyzwanie.